وودی با خوشحالی و دیوانه‌بازی در حال رانندگی در خیابان است که ماشینش خراب می‌شود. او سعی می‌کند از گرگی که در آن نزدیکی است برای تعمیر آن وام بگیرد. گرگ موافقت می‌کند که به وودی وام بدهد اما تاکید می‌کند که اگر ظرف سی روز پول را پس نگیرد، ماشین وودی را تصاحب خواهد کرد. همان‌طور که انتظار می‌رود، یک کارت عنوان به ما می‌گوید: «سی روز گذشت (و حافظه وودی هم پاک شد)». گرگ دم در خانه وودی ظاهر می‌شود تا اخطاریه را به او ابلاغ کند، اما دارکوب مکار تظاهر می‌کند که خانه نیست. گرگ سعی می‌کند با تغییر چهره به عنوان یک پیک که برای وودی کیک آورده او را به دام بیندازد، اما دارکوب کیک را به صورتش می‌کوبد و فریاد می‌زند: «من کیک پنیر دوست ندارم!» در نهایت، روباه مشتی به وودی می‌زند و فکر می‌کند که به او آسیب جدی رسانده است. او با دلسوزی موافقت می‌کند که وام را فراموش کند، اما وقتی وودی با یک ساعت کوکو «به هوش می‌آید» و می‌پرسد: «نظرت چیه روی این ساعت بهم وام بدی، دکتر؟» به شدت خشمگین می‌شود.

گاو نر از میان یک سوراخ کوچک تماشا می‌کند که ماتادور بزرگ، وودی دارکوب، در حال خودنمایی برای تماشاگران است. گاو که دیگر طاقتش تمام شده، به داخل میدان هجوم می‌آورد و چنان با شدت به وودی حمله می‌کند که استادیوم را به ویرانه تبدیل می‌کند. وودی که مثل همیشه از پس هر کاری برمی‌آید، خیلی زود شروع به فروختن همبرگر گاو به تماشاچیان می‌کند.

وودی دارکوب از سیرک دیدن می‌کند. او در حالی که آواز «من به نمایشگاه حیوانات رفتم» را می‌خواند، از میان قفس یک ببر عبور می‌کند. وقتی وودی به یک کرگدن نگاه می‌کند، شیر نزدیکی هات‌داگ وودی را می‌خورد. وودی با قرار دادن دم شیر در نان ساندویچ انتقام می‌گیرد؛ شیر دم خودش را می‌خورد. وودی در مرحله بعد سعی می‌کند مخفیانه وارد چادر اصلی شود و درگیری‌های او با نگهبان، بقیه کارتون را پر می‌کند. ابتدا نگهبان به وودی می‌گوید که می‌تواند در ازای آب دادن به یک فیل، بلیت ورود بگیرد، اما وقتی وودی خرطوم فیل را به شیر آتش‌نشانی می‌بندد، اصلا خوشحال نمی‌شود. تعقیب و گریز آغاز می‌شود و به قفس رام‌کننده شیر، روی بندبازی و دوچرخه‌سواری روی طناب کشیده می‌شود. در نهایت هم وودی و هم نگهبان به عنوان هدف در سالن تیراندازی قرار می‌گیرند.

دوستان دارکوب زبله به او هشدار می‌دهند که موش‌خرما پیش‌بینی یک کولاک شدید را کرده است. دارکوب زبله بی‌خیال و بی‌توجه، تصمیم می‌گیرد با دوستانش به جنوب نرود. طولی نمی‌کشد که کولاک از راه می‌رسد و ذخیره غذای این دارکوب حواس‌پرت را نابود می‌کند. در حالی که او با گرسنگی دست‌وپنجه نرم می‌کند، با پیدا شدن سر و کله یک گربه، روزنه امیدی شکل می‌گیرد. گربه هم به شدت گرسنه است و حالا یک نبرد تن‌به‌تن و هوشمندانه آغاز می‌شود تا مشخص شود چه کسی قرار است خوراک دیگری شود.

روز مسابقه بزرگ بیسبال بین دو تیم «دریپس» و «دروپس» است و دارکوب زبله تلاش می‌کند بدون خریدن بلیط و مخفیانه وارد ورزشگاه شود. یک مامور پلیس مدام او را به بیرون پرت می‌کند، اما دارکوب زبله با پوشیدن لباس بیسبال (از جمله کلاه مخصوص بیسبال، چون بازیکنان کلاه معمولی سر نمی‌کنند) وارد زمین می‌شود و خیلی زود خودش را وسط بازی پیدا می‌کند. او در نهایت با بارانی از توپ‌های بیسبال که همه تماشاچیان ورزشگاه به سمتش پرتاب می‌کنند، به تابلوی نتایج دوخته می‌شود.

یک تابلوی جاده‌ای می‌پرسد: «آیا این سفر واقعاً ضروری است؟» دارکوب زبله پاسخ می‌دهد: «البته که ضروری است، من یک شر لازم هستم.» مشخص است که رفتارهای میهن‌پرستانه نقطه قوت دارکوب زبله نیست. وقتی او برای بنزین زدن به پمپ بنزین می‌رود، حتی نمی‌داند دفترچه سهمیه‌بندی چیست. متصدی پمپ بنزین فکر می‌کند دارکوب زبله دارد مسخره‌بازی درمی‌آورد، بنابراین با یک پتک بزرگ او و ماشینش را به یک قبرستان ماشین در چند مایلی آن‌طرف‌تر پرت می‌کند. چه شانسی! ماشین‌های قدیمی هنوز کمی بنزین دارند. دارکوب زبله با یک شلنگ لاستیکی شروع به کشیدن بنزین از آن‌ها می‌کند. اما از بدشانسی، یکی از ماشین‌هایی که انتخاب می‌کند کاملاً نو و متعلق به پلیس است. دارکوب زبله خیلی زود با یک افسر پلیس بولداگ سرشاخ می‌شود.

دارکوب زبله بیرون آرایشگاه سویل ایستاده و به تبلیغات نگاه می‌کند. او که دلش یک «اصلاح پیروزی» می‌خواهد، تصمیم می‌گیرد وارد مغازه شود اما متوجه می‌شود که صاحب مغازه برای معاینه پزشکی بیرون رفته است. دارکوب زبله تصمیم می‌گیرد خودش موهایش را کوتاه کند اما متاسفانه با ورود دو مشتری دیگر، او را با صاحب مغازه اشتباه می‌گیرند؛ یکی از آن‌ها یک سرخ‌پوست است که یک شستشوی سریع سر می‌خواهد و دیگری یک کارگر ساختمانی است که خدمات کامل می‌خواهد و متاسفانه نصیبش هم می‌شود.